Home of Hope deel 3

Zo Wingwalkers…begint het al te kriebelen voor de start in Hamburg. Als het goed is hebben jullie net de oefenloop achter de rug. En denk eraan een slechte repetitie is een super generale!

Ook wij zijn hier afgelopen zaterdag 26 maart sportief bezig geweest. Nee…wij hebben niet de paashaas uitgehangen maar hebben een sportdag georganiseerd voor de kinderen van Home of Hope. Rond de 80 kinderen deden er mee en die hadden wij verdeeld over 10 groepen. Mijn team heette de Lions en bestond uit 7 kinderen waarvan een met een lichamelijke beperking. Echter was mijn groepje zo rustig en lief voor elkaar dat zij op watten werd verzorgd en uiteindelijk aan alles heeft kunnen meedoen.

De dag startte om 8.30, voor de kinderen dan, wij waren in de dagen ervoor en in de vroege uurtjes bezig met de voorbereidingen en just on time ready. In de volle ochtendglorie kregen alle sportievelingen een drinkfles gevuld met limonade en een mooie doek. Deze werd bestift met de naam van de groep, in ons geval de Lions, en een deel functioneerde als zweetbandje voor in het haar of om de arm. Na de warming-up in de schaduw, waren we pas echt warm en kon het feest beginnen.

The Lions begonnen met flessenvoetbal en werkte goed samen waardoor we al snel onze tegenstanders te slim af waren en met een voldaan gevoel naar de Kandy-estafette gingen. Vernoemd naar de stad Kandy maar het was een kruiwagen race naar de snoepbak en met een candy terug in de mond werd de volgende loper aangetikt. Dit totdat de tijd om was en wie dan de meeste Kandy’ s had.

Nasnoepend gingen we naar spel 3, de Sponsor-race, een waterestafette met sponsen. En na dit derde spel was het tijd voor een bananenbreak met water. Daar was iedereen aan toe, want in 38 graden sporten in de morgenzon is al best pittig.

De pauze was kort maar krachtig en gaf The Lions voldoende energie voor de rice bag jumping, zakspringen. Helemaal leuk, ook ik kon mij uitleven met een kindje uit mijn team op mijn rug. Echter werd dat mij te link in een ricebag. Dus we waren creatief en ik sprong met haar op mijn rug en dan mocht zij de ricebag vasthouden. Hadden we toch ricebag jumping.

We eindigde met twee Nederlandse spellen: spijkerpoepen en koekhappen met spekjes. Just for the fun en die hadden we!Als eindspel hadden we een zeepbaan gemaakt, waarna het tijd was voor een ijsje terwijl de prijzen werden uitgereikt. Zo waren we voor de lunch klaar, net op het moment dat de zon pal boven ons stond. Prima timing, anders was ik zelfs te bruin geworden.

Dat was een korte omschrijving van onze gesponsorde sportdag. Daarnaast hebben we en ook ik niet stilgezeten. Van maandag tot en met donderdag ben ik elke dag in de medical te vinden. Mijn werktempo is de laatste weken wel echt achteruit gegaan en ook de hoeveelheid patiënten. Dit komt doordat de Sri Lankanen het warme & droge weer niet kunnen hendelen en de Nederlanders hebben daar dan tevens problemen mee. Toch gaan we therapietrouw elke dag 8.30 naar de medical en behandelen we de patiënten die er zijn.

Aangezien ik er nu drie maanden ben, heb ik aardig vaste patiënten en is het leuk om te zien hoe enthousiast sommige ouders zijn met de kinderen thuis te oefenen. Het is daarnaast leuk te observeren hoe de ouders omgaan met de kinderen (in positieve zin).

Vandaag had ik ook weer een vader met een dochter van 14 jaar. De dochter heeft Cerebral Palsy en kan slecht zien. Toch zie je een onvoorwaardelijke vader-dochter liefde. De vader helpt zijn dochter waar hij kan. Zo is het goed de dochter passief te bewegen, doordat ze zelf weinig mobiliteit heeft en zo contracturen te voorkomen, met name in de voeten. Aan de andere kant zie je hoe de dochter gefocust is op het geluid van haar vader en enthousiast en lachend haar hoofd optilt als hij haar roept. Zo’ n therapie geven is echt genieten, ik weet waar ik het voordoe en deze mensen zijn therapietrouw.

Met deze mooie woorden eindig ik mijn blog. Vooruitkijkend naar de komst van mijn ouders en de 10 dagen om met hun te reizen. Want na drie maanden vrijwilligerswerk, ben ik even toe aan een beetje eigen tijd en verwerkingstijd.

Dus volgende keer een mooie reis en werk update uit Sri Lanka.

Liefs Roan uit Sri Lanka