Anoesjka Timmermans

Meelopen met de Roparun is en blijft een bijzondere ervaring. Of je nu voor het eerst meeloopt of voor de derde keer, vanuit Frankrijk of nu voor mij voor het eerst vanuit Hamburg, de sfeer van saamhorigheid, struinen en bikkelen door weer en wind, bij licht en midden in de nacht, dat maakt iets in je los. Waar je als hardloper in de regel toch vooral bezig bent met je eigen prestatie en vaak in jezelf gekeerd aan het lopen bent, vooral op de lange duurlopen, wanneer aandacht voor de omgeving zich afwisselt met kwesties die de geest bezig houden, beleef ik het lopen voor een doel als deze, en zo samen strijdend voor dat doel, in een heel andere dimensie.

Met een team van collega’s en kennissen zo’n 42 uur strijden en afzien, met toenemende vermoeidheid en pijnlijke ledematen langs een vooralsnog vreemde route, door Duitsland, noord Nederland, midden Nederland om uiteindelijk als ware helden te worden ontvangen op de Coolsingel in Rotterdam, doet pijn en vermoeidheid omsmelten in een gevoel van euforie en compassie. Wat we nu voelen, die laatste paar etappes, wanneer het lijf eigenlijk niet meer wil, maar je missie nog niet is volbracht, dat moet een dagelijks fenomeen zijn voor al die mensen die getroffen worden door de slopende gevolgen van kanker. Voor eventjes ervaar ik wat lijden is, ik duik in het gevoel en beleef het door en door, opdat ik weet voor wie en waarom ik dit doe. Me bewust dat de kans op het krijgen van kanker geen roulettedraai is maar een groeiend gevaar, mede dankzij de geknoei met het door ons veilig gewaande voedsel, de vervuiling van ons eigen consumptiegedrag en de toenemde stralingsniveaus van electronisch communicatieverkeer en vanuit de kosmos, ben ik blij dat ik (vooral middels de opbrengst van de lotenverkoop) een kleine bijdrage kan leveren aan verdergaand onderzoek naar de behandeling en preventie van deze slopende ziekte. De grootste bijdrage is het gevoel van saamhorigheid waarmee we als team van lopers, fietsers, chauffeurs, navigatoren, masseurs en verzorgers die 580 kilometers gaan afleggen. Dat gevoel, die onderlinge band en het aanmoedigende support, dat gevoel van diepe dankbaarheid voor het simpelweg er zijn, dat is wat elk mens nodig heeft en vooral zij die zijn getroffen door kanker. Vanuit die overtuiging zal ik me volledig inzetten.
Zoals Kahlil Gibran heeft gezegd “ge geeft pas echt als ge geeft van uzelf”. Dat is waarom ik ook dit jaar vol enthousiasme en met een warm hart participeer in de RopaRun. 

Mijn dank spreek ik uit naar alle sponsors, zowel de hoofdsponsoren Martinair als de deelsponsoren en niet te vergeten al die mensen die ons met loten en support langs het parcours een hart onder de riem steken. Natuurlijk ook mijn dank aan de organisatie, van team150 in het bijzonder en de Roparun in het algemeen, voor wederom een super georganiseerde deelname. Zonder al die inzet is een dergelijk evenement en de deelname van het team niet mogelijk. We maken er deze editie weer wat moois van. 


Draag ons, en vooral ons doel, een warm hart toe en schroom vooral niet een bijdrage te leveren, in welke vorm dan ook.